De zoektocht

by Karin Rutjes

Je ziet het wel eens. Mensen die in het water vallen, als een gek beginnen te spartelen en denken dat ze verdrinken, om zich dan vervolgens te realiseren dat ze gewoon kunnen staan… Zo voelt voor mij het afbouwen van de medicatie. Elke keer wanneer ik een stoppoging doe ontstaat dit gevoel. De eeuwige zoektocht. Wie ben ik, wat heb ik hier te doen, and please get me some help!

Hulp

Een breed begrip. En voor iemand die echt alles al heeft geprobeerd slaat de wanhoop dan wel eens toe. Want wederom zit je hier met een shitload aan negatieve gedachten, voel je geen spark meer voor het leven an sich en weet je niet hoe je uit deze draaikolk van somberheid  en vermoeidheid moet komen.

Je vermeld wel eens aan de vaste garde om je heen hoe je je voelt. Ondertussen denkend dat ze hier dus echt niet op zitten te wachten, want wederom luisteren naar de klaagzang van iemand die maar niet lijkt te kunnen veranderen, tja I get it. Dus ik laat stukjes weg, mijn echte oprechte wanhopige gevoel, laat ik weg. Zodat het draaglijk wordt voor de ander. Zodat ik een beetje eerlijkheid kan geven, maar niet zoveel dat overal alarm bellen afgaan en mensen het gevoel hebben dat ze me weer uit mijn eigen verdrinkingsdood moeten trekken.

Onlangs kreeg ik het advies om echt hulp te gaan zoeken. Want “Karin, je kunt dit niet langer alleen, je bent zo hulpeloos”. Je voelt je op dat moment wel even echt gezien. Iemand die ziet dat je op bent, iemand die weet dat het anders moet en dat het anders kan. Maar de noodzaak lijkt toch nooit zo binnen te dringen. Maar goed, dus ik had weer hulp nodig. Waar begin ik?

Verzadigd

Het punt is. Na al vanaf mijn 11e hulp te hebben gezocht wordt die vijver wat kleiner. De psycholoog hebben we wel gehad. Geldt ook voor coaches. Heb al van alles op voedingsgebied geprobeerd. Heb allerlei sporten en vormen van yoga geprobeerd. Online/offline of in apps. Op het spirituele pad dan maar, een opleiding of cacao?

Je voelt dat er van alles niet goed zit. Je voelt dat er zoveel vast zit in je lijf, al sinds lange tijd. Maar hoe Google je daarop? Inmiddels heb ik iets gevonden wat ik ga proberen. Moe van mezelf, moe dat dit weer moet, maar alsmaar blijven zeggen dat ik alles al heb gedaan terwijl er ondertussen niets aan mij veranderd. Dat werkt dus ook niet.

Wederom ga ik me op het gebied van yoga wagen. Maar dit keer in 1 op 1 sessies en met allerlei andere vormen van begeleiding en lichaamswerk erbij.

Opgebrand

Na een zware depressie krabbelde ik er een beetje bovenop. Net genoeg om te beginnen aan onze verbouwing in ons net gekochte woning. Zwaar lichamelijk werk, continue aanwezig zijn, van alles regelen, dingen uitzoeken en daarnaast proberen er voor de kinderen te zijn en mezelf enigszins in de gaten te houden. Want dat die depressie erin had gehakt kon ik wel voelen, maar uiteraard niet laten merken. Als een bezetene heb ik gewerkt. Plavuizen uit de hal bikken, kruiwagens met puin optillen en legen in de containers, plafonds slopen, badkamers ontdoen van hun tegelwerk, schilderen, sauzen, behangen en laminaat vloeren leggen.

Na een paar maanden kwam de verhuizing, en er toen kwam er wat rust. Maar omdat ik toch op zoek bleef naar de redenen voor de zoveelste depressie startte ik ook daar weer een zoektocht. Dit keer niet voor hulp maar voor de juiste diagnose. Om mijn plaatje compleet te krijgen.

Waar ik het zocht in een bipolaire stoornis bleek het uiteindelijk hoogfunctionerend autisme te zijn. Nou dat is ontzettend fijn. Want hoogfuntionerend zal wel betekenen dat ik alles kan doen en gewoon kan functioneren, maar ondertussen dus eigenlijk wel gewoon autisme heb om rekening mee te houden en om de haverklap onderuit glij. Ondertussen begon zoonlief af te takelen om vervolgens in mei met een burn out en stevige depressie thuis te komen zitten. Diagnose hoogbegaafd, depressief en een gegeneraliseerde angststoornis.

Nadat we dit al maanden doen, en ik ondertussen nog een rittenkaart heb afgestreept bij een andere organisatie voor de juiste diagnose van onze dochter, was de koek op?

Terwijl ik ondertussen afbouw van mijn antidepressiva voel ik dat mijn lichaam de handdoek in de ring gooit. Ik was tussen de bedrijvigheden door 10 deuren en 2 enorme puien aan het schilderen en alles deed me zeer. Totdat ik dus op een vrijdagavond flauw viel op een verjaardag. Nee, niet van de drank, ik was BOB, maar van vermoeidheid, van stress.

Want wat ik hier benoem is natuurlijk een notendop. Ondertussen gebeuren er elke dag wel 10 dingen die mijn overbelaste, autistische en hoogsensitieve systeem helemaal niet kan handelen.

Dus opgebrand. Wanneer ik vervolgens bij de huisarts aanklop voor een doorverwijzing naar een reumatoloog voor het testen van fibryomialgie krijg ik te horen dat ik moet gaan accepteren wie ik ben. Dat ik met mijn autisme moeilijker pas in de samenleving en ik mijn eigen pad moet gaan volgen. Èn dat ik misschien moet gaan schilderen, hardlopen of muziek moet gaan spelen… En misschien moet ik bij het hardlopen mijn kinderen meenemen. Nou… wat een top idee.

Interesse of obsessie

Nu weet ik niet meer of ik gewoon geobsedeerd ben, door alles bij mezelf en bij anderen onder de loep te leggen, en overal een diagnose en een label op te willen plakken. Of dat het me helpt dingen te ordenen, te snappen en dat het gewoon ook echt een interesse is van mij. Ik weet wel dat ik dingen niet goed los kan laten. Ik kan niet loslaten dat dit is wie ik ben. Ik kan niet accepteren dat ik dus die persoon ben die heel vaak in haar leven te maken zal krijgen met terugkerende depressies. Want ja ook dat is een diagnose/label. Een persisterende depressie.

Mijn brein schommelt heen en weer over alles wat anderen zeggen. De één is heftig voorstander van de mindset methode, die gelooft echt dat je kan genezen van depressie, angst en welke andere shizzle je brein je voor je voeten gooit. Dat je die levenslustige persoon kan worden. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is elke minuut van je leven bewegen, sporten en gezond eten. Mediteer daarbij regelmatig, schrijf elke dag in een boekje en doe het ene na het andere online programma en we’re good!

De ander zegt dat het niet te fixen is. Dat het gaat om zelfacceptatie. Om meebewegen met je proces, je emoties en je gevoelens. Dan hebben we nog de trauma helers en breathworkers en de mensen die in de spiritualiteit duiken en alles terug gooien op generaties aan ellende en sterk in contact staan met hun voorouders.

Dan hebben we nog de mensen die zeggen dat een label zoals autisme alles verergert. Je moet jezelf juist bekijken als een persoon zonder dat label. Of je hebt team pro label, want het zorgt voor helderheid en nu weet je tenminste dat je brein anders werkt. En dat je daarom stevigere grenzen moet gaan aangeven omdat je gewoon niet de dingen kan die een ander wel kan.

You see my issues?? Mijn zoektocht is duidelijk nog niet afgelopen. Ik weet ook niet of dat ooit zo zal zijn. Maar ik hoop wel op rust, acceptatie en meer fijnere gedachten en gevoelens. Dus binnenkort start weer een nieuwe reis naar mezelf. Het lijntje naar hulp is weer uitgezet en de eerste intake staat alweer gepland. I am trying, I really am. Maar jeez wat is dit een eenzaam en moeilijk pad om te bewandelen.

You may also like

Leave a Comment

Omdat veel van ons het mentaal moeilijk hebben, omdat het nog steeds vaak moeilijk is hier open over te zijn. Voor jou een beetje Mentale Liefde, zodat je weet dat je niet alleen bent.

Nieuwste instagram posts

© 2022 – 2023 | Website gemaakt door Verbinden in Liefde